Zodra je gevoelens of aspecten van jezelf waar je iets mee wil, zoals bijvoorbeeld boosheid of irritatie op de volgende manier benadert, laten ze hun verkrampte vorm los, ontstaat er ontspanning en keren de gevoelens terug naar hun basis, hun oorsprong. Onderstaande stappen kun je daarin volgen:
Stilstaan en kijken naar het gevoel:
Het vechten en het corrigeren houdt op, je kunt het nu in ogenschouw nemen. Datgene waar je naar kijkt, want er is nu iets van afstand geschapen tussen jou en het gevoel, je bent het niet meer zozeer maar je ziet het, behoudt z’n vorm en je kijkt niet dieper dan dat. Je blik is niet ‘verlicht’ of zo, maar je gebruikt je ego vermogens om er niet langer van weg te lopen. Het is er, je bent moedig en eerlijk. Dit is het perspectief op volwassen ego niveau.
Vrede mee sluiten:
Accepteren dat dit echt waar is en verzet hiertegen of het verbergen ervan geen zin heeft. Dit gaat verder dan in ogenschouw nemen: je begint het je toe te eigenen als iets wat bij jou hoort, een frustratie, verwondheid of gebrek dat wezenlijk aan jou is en dat je op een diepe manier gevormd heeft. In plaats van dit te willen corrigeren kom je tot de ‘acceptatie van verlies’. Dit is het rijpe ego of tragisch existentiële niveau.
Intuitief doorzien op psychologisch niveau:
Doordat je er nu in vrede bij bent kan er inzicht ontstaan in wat er werkelijk speelt. Je weert niet meer af, je vecht niet meer voor jezelf, je bent er stil en open bij en gaat nu zien hoeveel verschillende lagen aanwezig zijn in de situatie waar je naar kijkt. De ruimte die je geschapen hebt in je houding van acceptatie bevrijdt je intuïtieve helderheid, waarmee je zonder te puzzelen of te redeneren de situatie doorziet.
Bij deze stap kan het raadzaam zijn een zijnsgeoriënteerd leraar te vragen om met je mee te kijken.
De waarde ervan gaan zien:
Er begint een besef van kostbaarheid en puurheid te dagen die als onderliggende presentie en intentie in al dit strijden en lijden aanwezig zijn. Die puurheid is niet ergens het resultaat van, maar is een oorspronkelijke puurheid die in haar eigen dimensie bestaat. Daar is iets onverwoestbaars en tijdloos aan. Er ontstaat zo ruimte in je geest voor deze subtiele dimensie.
Uit het boek Gezonde Zelfliefde van Hans Knibbe
